Νέα

Hμέρα οικονομικής ενίσχυσης στους Ρομπέν του Ξύλου (21/7@Lacandona)

Την Πέμπτη 21/7 η Δικτύωση Συνεργατικών Αθήνας διοργανώνει στη Lacandona ημέρα οικονομικής ενίσχυσης του αυτοδιαχειριστικού εγχειρήματος "Οι Ρομπέν του ξύλου". Από το πρωί θα υπάρχει κουτί και κουπόνια ενίσχυσης, βιβλία και προϊόντα από τα έσοδα των οποίων θα ενισχυθούν οι Ρομπέν. Από τις 17:00 ως τις 21:00 θα σερβίρουμε δροσερή σανγκρία ενίσχυσης. Σας περιμένουμε!

Παρασκευή, 8 Ιούλη, ημέρα στήριξης αυτοργανωμένων δομών αλληλεγγύης σε πρόσφυγες

Μαζί αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο που να χωράει πολλούς κόσμους

 

Ημέρα οικονομικής στήριξης των αυτοοργανομένων δομών στέγασης προσφύγων και μεταναστών

 

Παρασκευή, 8 Ιούλη

Πεζόδρομος Γ. Ολυμπίου 17 - Κουκάκι

 

Άμεση ενημέρωση για τη διαμαρτυρία διαρκείας του Καραβανιού Αγώνα και Αλληλεγγύης στο Υπουργείο Εργασίας

Στη σελίδα του Σωματείου Εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ θα υπάρχει συνεχής και άμεση ενημέρωση απο την εξέλιξη του Καραβανιού Αγώνα και Αλληλεγγύης. στο οποίο συμμετέχουν εργαζόμενοι από τη ΒΙΟΜΕ στη Θεσσαλονίκη και τους ΡΟΜΠΕΝ του Ξύλου στην Πατρίδα Ημαθίας, καθώς και αλληλέγγυοι, διεκδικώντας άμεση λύση για τα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια.

Δεύτερη Ευρωμεσογειακή Συνάντηση «Η Οικονομία των Εργαζόμενων» (28-30/10@ΒΙΟΜΕ)

Η παγκόσμια συνάντηση «Η Οικονομία των Εργαζόμενων» διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 2007 στην Αργεντινή και έφερε κοντά εργαζόμενους ανακτημένων και συνεργατικών επιχειρήσεων, πολιτικούς και κοινωνικούς αγωνιστές, συνδικαλιστές και ακαδημαϊκούς. Κάθε δύο χρόνια από τότε, οι συναντήσεις αυτές αποτελούν χώρους συνεύρεσης, συζήτησης και αναστοχασμού πάνω στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στην προσπάθεια τους να υπερασπιστούν την εργασία τους μέσα από την αυτοδιαχείριση, απέναντι στην επίθεση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ 

Στη Λατινική Αμερική, η βάναυση νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση της οικονομίας της δεκαετίας του ’90, οδήγησε σε ραγδαία αποβιομηχάνιση και σε εκτίναξη της ανεργίας, που σε συνδυασμό με την απουσία δομών πρόνοιας και την γενικότερη επίθεση στα λαϊκά στρώματα δημιούργησαν συνθήκες κοινωνικής έκρηξης. Αναπόσπαστο τμήμα της λαϊκής αντεπίθεσης ενάντια στη γενικευμένη κατάρρευση ήταν η «ανάκτηση» των εγκαταλειμμένων εργοστασίων, δηλαδή η κατάληψη και αυτοδιαχείριση τους από τους ίδιους τους εργαζόμενους, σε χώρες όπως η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Ουρουγουάη, η Βενεζουέλα και το Μεξικό.

Τα τελευταία χρόνια, οι συνθήκες που πυροδότησαν τις ανακτήσεις επιχειρήσεων στην Λατινική Αμερική εξαπλώνονται σταδιακά στην Ευρώπη, όπως και σε όλον τον κόσμο στη δίνη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Ξεκινώντας από την ευρωπαϊκή περιφέρεια, μια σειρά από προγράμματα «δομικής προσαρμογής» με το πρόσχημα του δημόσιου χρέους αναδιαρθρώνουν τις κοινωνικές σχέσεις υπέρ της οικονομικής εξουσίας, εντείνουν την υφαρπαγή/λεηλασία των αποταμιεύσεων και της μικρής ιδιοκτησίας των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, την ιδιοποίηση της κοινωνικής και δημόσιας περιουσίας και την κερδοσκοπία εις βάρος της φύσης, απαξιώνουν την εργατική δύναμη, καταργούν τα εργασιακά, συνδικαλιστικά και δημοκρατικά δικαιώματα, διαλύουν τον παραγωγικό ιστό και καταδικάζουν έναν ολοένα αυξανόμενο «πλεονάζοντα πληθυσμό» στην ανεργία και την επισφάλεια.

Είναι αυτονόητη απάντηση και πράξη αντίστασης, λοιπόν, από μέρους και των εργαζόμενων της Ευρώπης και της Μεσογείου η κατάληψη και η ανάκτηση των εργοστασίων και επιχειρήσεων -που το κεφάλαιο απαξιώνει- πρωτίστως ως τρόπος διατήρησης των θέσεων εργασίας και των μέσων διαβίωσης, αλλά και μακροπρόθεσμα, ως εργαλείο κοινωνικού μετασχηματισμού και δημιουργίας μιας νέας οικονομίας απαλλαγμένης από την εκμετάλλευση, προσανατολισμένης στις κοινωνικές ανάγκες.

Η «ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ» ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 Η πρώτη περιφερειακή συνάντηση στην Ευρώπη έγινε το 2014 στο εργοστάσιο της τότε κατειλημμένης και αργότερα ανακτημένης Φραλίμπ. Συμμετείχαν εργαζόμενοι από κατειλημμένα εργοστάσια από την Ιταλία, τη Γαλλία και την Ελλάδα που έκαναν τότε τα πρώτα τους βήματα προς την αυτοδιαχείριση, καθώς και συνδικάτα, πανεπιστημιακοί ερευνητές και αγωνιστές που υποστηρίζουν την αυτοδιαχείριση των εργαζόμενων. Σήμερα, δύο χρόνια μετά, τα εγχειρήματα αυτά έχουν εδραιωθεί και νέες εμπειρίες έχουν αναδυθεί στην Βοσνία, την Τουρκία και την Κροατία.

Η Δεύτερη Ευρωμεσογειακή Συνάντηση «Η Οικονομία των Εργαζόμενων» θα λάβει χώρα στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη, στο ανακτημένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ, για πολλούς λόγους. Από τη μία, η Ελλάδα εδώ και 6 χρόνια αποτελεί πειραματόζωο της εφαρμογής νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας. Των ίδιων πολιτικών που πυροδότησαν την κρίση του συστήματος και σήμερα εμφανίζονται ως «λύση», και που έχουν ήδη οδηγήσει μεγάλο τμήμα του πληθυσμού στην φτωχοποίηση και την ανεργία. Από την άλλη, η Ελλάδα αποτελεί εργαστήριο κοινωνικού πειραματισμού και δημιουργικών αντιστάσεων στηριγμένων στην αλληλεγγύη και την κοινωνική αυτενέργεια. Επιπλέον, ο ελληνικός πληθυσμός   εγκλωβισμένος ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους της Μέσης Ανατολής και την απάνθρωπη μεταναστευτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καλείται να απαντήσει με πενιχρά μέσα στην ανθρώπινη τραγωδία των προσφύγων και των μεταναστών που δραπετεύουν από τη φρίκη της σύρραξης.

Ταυτόχρονα, ο εμβληματικός αγώνας των εργαζόμενων της Βιομε, όσο κι αν είναι κοινωνικά εδραιωμένος και παραγωγικά επιτυχής, απειλείται από μια διαδικασία πλειστηριασμού και εκποίησης και βάλλεται καθημερινά από την πολιτική και οικονομική εξουσία, παρ’ όλες τις υποσχέσεις και εξαγγελίες μιας σειράς κυβερνήσεων.

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

Η συνάντηση αυτή αποτελεί τμήμα ευρύτερων κοινωνικών διεργασιών που αποσκοπούν στην κοινωνική αλλαγή στη βάση της ισότητας, της αλληλεγγύης, της ελευθερίας και της αυτοδιεύθυνσης. Αντικατοπτρίζοντας τον τρόπο  οργάνωσης των ανακτημένων και συνεργατικών επιχειρήσεων, διοργανώνεται με οριζόντιες και συμμετοχικές διαδικασίες από το δίκτυο ευρωπαϊκών και μεσογειακών ανακτημένων επιχειρήσεων και τους συνοδοιπόρους του, ενώ χρηματοδοτείται από πόρους των ίδιων των κοινωνικών και εργατικών κινημάτων με ατομικές ή συλλογικές εισφορές. Αποφεύγει την άμεση ή έμμεση οικονομική ενίσχυση από κρατικούς ή διακρατικούς οργανισμούς.

Ενώ  το φαινόμενο που πρωτίστως απασχολεί την συνάντηση, είναι η κατάληψη των  μέσων παραγωγής και η διαχείριση τους από τους ίδιους τους εργαζόμενους, προσκαλούμε επίσης μια σειρά άλλων εμπειριών που εμπίπτουν στην «οικονομία των εργαζόμενων» και μοιράζονται το οργανωτικό πλαίσιο ή το πολιτικό πρόταγμα με τις ανακτημένες επιχειρήσεις, όπως τα συνεργατικά εγχειρήματα. Ευπρόσδεκτη επίσης είναι η συνεισφορά εμπειριών από τις δομές αλληλεγγύης και τα δίκτυα εναλλακτικής οικονομίας. Προσκαλούμε επίσης αγωνιστές από κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις, συλλογικότητες και συνδικάτα που έχουν την αυτοοργάνωση, τον εργατικό και κοινωνικό έλεγχο και την αυτοδιαχείριση ως πρόταγμα και στηρίζουν τους εργαζόμενους στον αγώνα τους, καθώς και ακαδημαϊκούς που μελετούν και προβάλλουν τις παραπάνω  δραστηριότητες. Προσκαλούμε τέλος εργαζόμενους που έχουν επιλέξει άλλες οδούς υπεράσπισης των μέσων της διαβίωσης τους, πέραν της αυτοδιαχείρισης (όπως η συνδιαχείριση), για μια ισότιμη και ειλικρινή συζήτηση και ανταλλαγή εμπειριών.

Καλούμε συλλογικότητες ή άτομα που θέλουν να παρουσιάσουν τις εμπειρίες και τις απόψεις τους να στείλουν μια σύνοψη της παρουσίασης τους, μέχρι 300 λέξεις, στα ελληνικά, αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά, γαλλικά ή σερβοκροάτικα στην διεύθυνση submissions@euromedworkerseconomy.net πριν τις 31 Αυγούστου 2016.

Οι παρουσιάσεις μπορούν να σχετίζεται με τους θεματικούς άξονες της συνάντησης, αλλά δεν περιορίζεται βεβαίως από αυτούς.

Η μεθοδολογία διεξαγωγής της τριήμερης συνάντησης περιγράφεται εδώ.

Μπορέιτε να βρείτε πληροφορίες σχετικά με πρακτικά ζήτήματα και προθεσμίες εδώ.

ΑΤΑΞΙΚΗ – το ντοκυμανταίρ

Ένα mocumentary (ψεύτικο ντοκυμανταίρ) για μια ρεαλιστική ουτοπία. Οι “μαρτυρίες” των ατόμων που συμμετείχαν, περιγράφουν την «αΤΑΞΙκή», ένα εγχείρημα στην Αθήνα την εποχή της Μεγάλης Κρίσης που μπορεί να λειτουργήσει ως παράδειγμα για επιβίωση πολιτική. Διάρκεια 40'

ΣΚ 6-7/5 ανοίγουμε με απεργιακό ταμείο μόνο το πρωί, μετά στις κινητοποιήσεις

7-8 ΜΑΗ, ΜΕΡΕΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

 

Το καφενείο θα παραμείνει κλειστό μετά τις 18:00.

Συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις ενάντια σε μια πολιτική που εξοντώνει την κοινωνία.

 

Το πλεόνασμα από τις εισπράξεις θα μπει σε ένα ξεχωριστό απεργιακό ταμείο προς ενίσχυση σωματείων και εργαζομένων που βρίσκονται σε αγώνα.

Από τη συνέλευση της ομάδας των εργαζομένων στο ΠΑΓΚΑΚΙ

Παρασκευή 6 Μάη πορεία το πρωί - απεργιακό ταμείο το απόγευμα

 

6 ΜΑΗ, ΜΕΡΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

 

Το καφενείο θα παραμείνει κλειστό κατά τη διάρκεια της πορείας

Συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις ενάντια σε μια πολιτική που εξοντώνει την κοινωνία.

11:30 π.μ. στα Χαυτεία

 

Το απόγευμα το ΠΑΓΚΑΚΙ θα είναι ανοιχτό.

Το πλεόνασμα από την είσπραξη

της 6ης Μάη θα μπει σε ένα ξεχωριστό απεργιακό ταμείο προς ενίσχυση σωματείων και εργαζομένων που βρίσκονται σε αγώνα.

ΥΓ Κατά τη διάρκεια της πορείας θα αποφασίσουμε και τι θα κάνουμε τις υπόλοιπες μέρες.

Από τη συνέλευση της ομάδας των εργαζομένων στο ΠΑΓΚΑΚΙ

Συζήτηση για αυτοδιαχείριση - αλληλέγγυα οικονομία @ Λαϊκή Συνέλευση Γκύζη - Πολυγώνου 21/4

Εκδήλωση με αφορμή το βιβλίο Ανακτημμένες επιχειρήσεις της Αργεντινής και τη συμμετοχή μελών από ΒΙΟΜΕ, Εκδόσεις των συναδέλφων, Παγκάκι στο στέκι της Λαϊκής Συνέλευσης Γκύζη - Πολυγώνου.

ΟΙ ΡΟΜΠΕΝ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ

Αλληλεγγύη στους εργάτες του δεύτερου ανακτημένου εργοστασίου

«ένας ψίθυρος διατρέχει τον πλανήτη. Ένας ψίθυρος πως ένας άλλος τρόπος εργασίας είναι εφικτός: εργασία χωρίς αφεντικά. Τόσο δύσκολα τόσο απλά».

Στους καιρούς που ζούμε η αντίστασή μας δεν μπορεί να περιορίζεται σε ένα ΟΧΙ και στην καταγγελία των όσων βάρβαρων πολιτικών καταστρέφουν τις ζωές μας. Δίπλα σε αυτό το ηχηρό ΟΧΙ πρέπει και μπορούμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες εκείνες που θα μας επιτρέψουν όχι απλώς να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον αλλά σε μια ζωή με αξιοπρέπεια στο παρόν.

 

Στη δημιουργία αυτών των συνθηκών, συνθηκών μιας ζωής που δεν παραδίδεται στη μιζέρια και την κατάθλιψη της ανεργίας και της παραίτησης, έχουν προχωρήσει εδώ και τρεις μήνες οι Ρομπέν του Ξύλου. Εργάτες σε ένα ακμάζον έως το 2009 εργοστάσιο ξυλείας στην Ημαθία, είδαν τις ζωές του να καταστρέφονται στα χρόνια της κρίσης. Απλήρωτοι εδώ και 5 χρόνια ξεκίνησαν έναν αγώνα διεκδιδώντας το αυτονόητο: δουλειά για να ζήσουν. Ούτε τα αφεντικά, ούτε το σύστημα, ούτε καμιά κυβέρνηση μπόρεσαν ή θέλησαν να τους προσφέρουν το αυτονόητο.

 

Από το Γενάρη του 2016 λοιπόν προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας και κατάληψη του εργοστασίου με στόχο την αυτοδιεύθυνση και την αυτοδιαχείριση της παραγωγής. Εμπνευσμένοι από εκατοντάδες παραδείγματα αυτοδιαχείρισης στην Αργεντινή, από δεκάδες παραδείγματα στην Ευρώπη αλλά και από τη ΒΙΟΜΕ στην Ελλάδα, τολμάνε, διεκδικώντας στην πράξη τη δυνατότητα να ζήσουν, να ανοίξουν ένα δρόμο: το δρόμο της αυτοδιαχείρισης.

 

Σε αυτό το δρόμο βρίσκουν απέναντί τους τούς κατασταλτικούς μηχανισμούς της εξουσίας. Στις 21 Μάρτη μία πρωτοφανής, για τα δεδομένα του νομού Ημαθίας, αστυνομική επιχείρηση με παρουσία ΜΑΤ, εισαγγελέα και δικαστικού επιμελητή, προστατεύοντας τα συμφέροντα ενός ιδιώτη-προμηθευτή επέτρεψε την αρπαγή των πρώτων υλών από το εργοστάσιο. Πρώτες ύλες οι οποίες δικαιωματικά ανήκαν στους εργαζόμενους αφού η πρώην εταιρία (στην οποία συμμετείχε και ως επενδυτής ο συγκεκριμένος ιδιώτης) τους οφείλει δεδουλευμένα 700.000 ευρώ.

 

Οι δικαστικές αποφάσεις που προασπίζονται τα συμφέροντα ενός ιδιώτη έναντι των συμφερόντων των εργαζομένων, αποτελούν ένα ακόμα δείγμα της διολίσθησης του συστήματος στην εφαρμογή των πιο ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Απαιτούμε από την κυβέρνηση, που διακηρύσσει σε όλους τους τόνους τη βούλησή της για στήριξη των εργαζομένων και της «κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας», να το αποδείξει στην πράξη και όχι να παραμείνει στα λόγια.

 

Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, ως συλλογικότητες που αγωνιζόμαστε στην πράξη για την αυτοδιαχείριση, ως κολεκτίβες εργασίας, δηλώνουμε ότι σε αυτόν το δρόμο οι Ρομπέν του Ξύλου, δεν είναι μόνοι τους. Όταν χτυπάνε έναν από μας, μάς χτυπάνε όλους. Στηρίζουμε με όλη τη δύναμη της αλληλεγγύης μας τον αγώνα των Ρομπέν του Ξύλου. Η αυτοδιαχείριση για μας δεν είναι κούφια λόγια και υποσχέσεις από τα πάνω, αλλά ένας δρόμος αγώνα των από κάτω για μια ζωή με αξιοπρέπεια εδώ και τώρα και ένα όραμα για μια κοινωνία χειραφετημένη. Μια κοινωνία και έναν κόσμο με ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια.

 

ΣΥΝ.ΑΛΛΟΙΣ, Γιουκάλι, Εκδόσεις των Συναδέλφων, Το Παγκάκι, Lacandona, Περιβολάκι, Συνεταιρισμός ΤΟ ΚΙΒΩΤΙΟ (Χαλικούτι)

ΡΟΜΠΕΝ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ Τριήμερο δράσεων για την αυτοδιαχείριση του εργοστασίου

Οι «Ρομπέν του ξύλου» (πρώην εργαζόμενοι στο εργοστάσιο ξυλείας Παγούρα-Παπαδόπουλου) διοργανώνουν τριήμερο δράσεων για την αυτοδιαχείριση του εργοστασίου.

Παρασκευή 1 Απριλίου, 17.00:  Συγκέντρωση – πορεία στην Πλατεία Δημαρχείου Βέροιας

Συλλογή ειδών για στήριξη προσφύγων/μεταναστών @ Παγκάκι

Στο παγκάκι τοποθετήκε ένα καλάθι για τη συλλογή ειδών για στήριξη προσφύγων/μεταναστών σε συνεργασία με την Αυτοοργανωμένη Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες / Μετανάστες. Υπάρχει επίσης μόνιμα ένα κουτί για οικονομική ενισχυση διαφόρων πρωτοβουλιών.

Αυτοδιαχείριση: η εμπειρία στην Αργεντινή και την Ελλάδα - ΕΚΔΗΛΩΣΗ 19 Μάρτη (Νομική, 7μμ)

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ:

Νομική, αίθουσα Χατζιδάκη, 1ος όροφος (είσοδος απο Σόλωνος)

Σάββατο, 19 Μάρτη, 7μ.μ.

 

  • Αντρές Ρουτζέρι, συγγραφέας του βιβλίου ΑΝΑΚΤΗΜΕΝΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ
  • ενημέρωση από τους «Ρομπέν του ξύλου», εργάτες του δεύτερου κατειλημμένου εργοστασίου στην Ελλάδα  και από ΒΙΟΜΕ

Μπορεί, εδώ και τώρα, να υπάρξει μία άλλη οργάνωση της παραγωγής, άλλες σχέσεις εργασίας που να δημιουργούν όρους χειραφέτησης από τα δεσμά της εκμετάλλευσης?

Μπορεί να υπάρξει, εδώ και τώρα, μια οικονομία των εργαζομένων ενάντια στην οικονομία της αγοράς?

Διοργάνωση: Κολεκτίβα εργασίας ΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙ

ΥΓ Την Τετάρτη 16 Μαρτίου στη Θεσσαλονίκη στο Μικρόπολις και την Πέμπτη 17 Μαρτίου στην
Πατρίδα Ημαθίας θα διοργανωθούν αντίστοιχες εκδηλώσεις.

Για το βιβλίο

Οι καταλήψεις των εργοστασίων αποτέλεσαν αναπόσπαστο κομμάτι των κοινωνικών αγώνων ενάντια στην οικονομική βία και την καταστολή στην Αργεντινή μετά την κρίση του 2001. Απέναντι στη αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής της χώρας και τη συνακόλουθη αύξηση της ανεργίας, οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να οργανωθούν και διατηρήσουν τις -εγκαταλειμμένες από τους καπιταλιστές – επιχειρήσεις στη ζωή. Οι «ανακτημένες» επιχειρήσεις που προέκυψαν από αυτή τη διαδικασία διαπνέονται από το πείσμα του αγώνα και της σύγκρουσης, της κατάληψης των μέσων παραγωγής, της συλλογικής αυτενέργειας των εργαζομένων.

Μέσα από την παρούσα μελέτη, αφενός παρακολουθούμε την ιστορική διαδρομή των κατειλημμένων εργοστασίων και επιχειρήσεων της Αργεντινής, αφετέρου αποκτούμε μια πλήρη εικόνα των πολιτικών και οικονομικών δυνατοτήτων, καθώς και των ορίων, της εργατικής αυτοδιαχείρισης.

Το βιβλίο πραγματεύεται μια σειρά προβλημάτων που σχετίζονται με τη λειτουργία των επιχειρήσεων υπό εργατικό έλεγχο: την προσαρμογή των εργατών στον νέο ρόλο τους μέσα στην παραγωγή, τις συλλογικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων, τη βιωσιμότητα της επιχείρησης μέσα στην καπιταλιστική αγορά και τον συνεχή αγώνα για θεσμική και νομική κατοχύρωση. Ο συγγραφέας περιγράφει το κίνημα των ανακτημένων επιχειρήσεων ως ένα ετερογενές και δυναμικό συλλογικό υποκείμενο που βρίσκεται σε συνεχή διάλογο με το εργατικό και το συνεταιριστικό κίνημα, αλλά και με τα άλλα κινήματα που ξεπήδησαν από την κρίση του 2001, όπως οι πικετέρος και τα εγχειρήματα κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας.

Ταυτόχρονα, προβάλλει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του κινήματος αυτού, το οποίο μέσα από τις καθημερινές πρακτικές του κυοφορεί μια διαφορετική κοινωνική οργάνωση – μια κοινωνία ισοτιμίας και κοινοκτημοσύνης, αλληλεγγύης και συντροφικότητας.
Την έκδοση συνοδεύει έγχρωμο ένθετο φωτογραφιών από τα δεκατρία χρόνια κατειλημμένων επιχειρήσεων στην Αργεντινή του φωτογράφου Αντρές Λοφιέγο.

Το βιβλίο ολοκληρώνεται με ένα εκτενές υστερόγραφο από τον Μάκη Αναγνώστου, μέλος του σωματείου εργατοϋπαλλήλων της ΒΙΟ.ΜΕ., του πρώτου εργοστασίου στην Ελλάδα που λειτουργεί με πλήρη εργατικό έλεγχο και αυτοδιεύθυνση στην παραγωγή.

Για τον συγγραφέα

Ο Αντρές Ρουτζέρι (Μπουένος Άιρες, 1967) είναι κοινωνικός ανθρωπολόγος. Από το 2002 διευθύνει το πρόγραμμα «Ανοιχτή Σχολή» του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες, μια ακαδημαϊκή ομάδα που διεξάγει έρευνα σχετικά με τις ανακτημένες επιχειρήσεις και παρέχει συμβουλευτικές και υποστηρικτικές υπηρεσίες. Μέσω του προγράμματος αυτού έχει συντονίσει τέσσερις έρευνες σχετικά με τις ανακτημένες επιχειρήσεις στην Αργεντινή και έχει δημιουργήσει το 2004 το Κέντρο Τεκμηρίωσης των Ανακτημένων Επιχειρήσεων που λειτουργεί στον χώρο του Συνεταιρισμού Γραφικών Τεχνών Chilavert.

Έχει συγγράψει πολλά βιβλία πάνω στο ζήτημα αυτό, ενώ έχει κάνει ομιλίες και σεμινάρια σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Ευρώπης και της Ασίας. Από το 2007 συντονίζει τη διοργάνωση της διεθνούς συνάντησης «Η οικονομία των Εργαζομένων», η οποία έχει 

4 Φεβρουαρίου, ΜΕΡΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ (πορεία & απεργιακό ταμείο)

4 Φεβρουαρίου, ΜΕΡΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

Το καφενείο θα παραμείνει κλειστό κατά τη διάρκεια της πορείας

Συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις ενάντια σε μια πολιτική που εξοντώνει την κοινωνία.

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης (Αθήνας) στη ΒΙΟΜΕ καλεί στην ανεξάρτητη απεργιακή συγκέντρωση και πορεία, την  Πέμπτη 4/2, 11:00, στο Μουσείο (Πατησίων και Τοσίτσα).

Το απόγευμα το ΠΑΓΚΑΚΙ θα είναι ανοιχτό.

Το πλεόνασμα από την είσπραξη

 της 4ης Φεβρουαρίουθα μπει σε ένα ξεχωριστό απεργιακό ταμείο προς ενίσχυση σωματείων και εργαζομένων που βρίσκονται σε αγώνα.

Από τη συνέλευση της ομάδας των εργαζομένων στο ΠΑΓΚΑΚΙ

ΠΑΡΤΥ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ στη ΒΙΟΜΕ, Σάββατο 30 Γενάρη

ΕΔΡΑΙΩΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΣΣΟΥΜΕ
ΤΟ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ ΤΗΣ ΒΙΟΜΕ.


Σας καλούμε στις εκδηλώσεις που θα γίνουν στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ την Κυριακή 13 και 14 Φλεβάρη, για να γιορτάσουμε τις κοινές μας κατακτήσεις και να συναποφασίσουμε τα επόμενα βήματα της αναγκαίας κοινωνικής και εργατικής αντεπίθεσης.

Ημερολόγιο 2016

Ημερολόγιο 2016

Από την Τσιάπας ως την Ροζάβα οι εξεγερμένες γυναίκες ζωγραφίζουν ένα ημερολόγιο ελπίδας...

calendar

... ένα ημερολόγιο καθημερινού αγώνα, που αφηγείται ότι όλα όσα οραματιζόμαστε δεν είναι ουτοπία.

Εάν εκείνες που ζουν τον πόλεμο στην καθημερινότητά τους, ονειρεύονται και χτίζουν «έναν κόσμο που δεν έχει το χρώμα του τρόμου και του χρήματος, αλλά το χρώμα όλων των λαών της γης», τότε, εμείς δεν έχουμε δικαίωμα ν’ αφήσουμε το όνειρο.

Τα έσοδα από την πώληση του ημερολογίου θα διατεθούν σε ζαπατίστικους συνεταιρισμούς γυναικών.

Επικοινωνία: info@pagkaki.org, info@synallois.org, info@lacandona.gr

Τηλ.: 2103456681, 2130009927

Σελίδες